محبوب شب

سلاااااااااااااااااااااااااام

مادر گناه زندگی ام را به من ببخش

زیرا اگر گناه من این بود از تو بود

هرگز نخواستم که تو را سرزنش کنم

اما تو را به راستی از زادنم چه سود؟

در دل نگو که از تو و رنج تو آگهم

هرگز مرا چنانکه خودستی گمان مدار

هرگز فریب چهره ی آرام من مخور

هرگز سر ازسکوت مدامم گران مدار

من آتشم که در دل خود سوزم ای دریغ!

من آتشم که درتو نگیرد شرار من...

دردم یکی نبود که زودش دوا کنی

آن به ؛ که دل نبندی از این پس به کار من

مادر من آن امید زکف رفته ی توآم

کز هر چه بگذری نتوانی بدو رسید

زان بیشتر که مرگ تنم در رسد ز راه

مرگ دلم ز مردن صد آرزو رسید

هرشب که در به روی من آهسته وا کنی

در چشم خوابناک تو خوانم نگرانیت!

بس کن خدای را؛ که تبه شد سلامتت!

از بیم آنکه رنج تو را بیشتر کنم

می خندمت به روی و نمی گویمت جواب

مادر!چه سود ازاین که بهم ریزم این سکوت؟

مادر!چه سود از اینکه بر اندازم این نقاب؟

تا کی بدین امید که ره در دلم بری...

بندی نگاه خود به نگاه خموش من؟؟

مادر!من آن امید زکف رفته ی توآم

درد مرا نپرس و گناه مرا ببخش

دانی؟! خطای بخت من است آنچه میکنم

پس این خطای بخت گران مرا ببخش

مادر!تو بی گناهی و من نیز بی گناه

اما سزای هستی ما در کنار ماست

از یکدیگر رمیده و بیگانه مانده ایم

وین درد ؛ درد زندگی و روزگار ماست...

میدونم برات عجیبه این همه اصرا و خواهش

این همه خواستن دستات بدون حتی نوازش

میدونم که خنده داره واسه تو گریه ی دردم

میگذری از من و میری اما باز من بر میگردم

میدونم برات عجیبه من با اون همه غرورم

پیش همه ی بدیهات چه جوری بازم صبورم

میدونم واست سواله که چرا پیشت حقیرم

دور میشی منو نبینی باز سراغتو میگیرم

میدونی چرا همیشه من بدهکار تو میشم؟؟

وقتی نیستی هم یه جوری با خیالت راضی میشم؟؟

میدونی واسه چی از تو بد میبینم و میخندم؟؟

تا نبینی گریه هامو دوتا چشمامو میبندم؟؟

چاره ای جز این ندارم! آخه خون شدی تو رگهام

میمیرم اگه نباشی ؛ بی تو من بدجوری تنهام

میدونم یه روز میفهمی ؛ روزی که دنیا را گشتی

من چه جوری تو را خواستم تو چه جور ازم گذشتی!

دیگر از عشق مگو؛ عشق بلاست!

عشق نفرین خداست

قامتی را که برافراشت خدا

تا که چون سرو صنوبر باشد

چهره ای را که برافروخت خدا

تا چو گلهای معطر باشد

دیگر از عشق مگو

گوشه ای خلوت و آهنگ سه تار

یا درازی شب تیره وتار

از خیالات به خود پیچیدن

در هیاهوی هجوم تاتار

هیچ یک خواب مرا نرم نکرد

بستر سرد مرا گرم نکرد

شعر شد؛ پخته شد و خامم کرد

دیگر از عشق مگو

اشک را مرحم زخمم کردم

ناله را مبهم و در هم کردم

چشم را بسته و فریاد زدم

سینه را محرم هر غم کردم

دستها را به خروش آوردم

دل نا اهل به جوش آوردم

زلف ها رفت به سر پنجه ی باد

سخن عشق به گوش آوردم

حاصلی غیر پشیمانی و سرسام نداشت!

صبر بر جو زمستان کردن

خنده بر گریه ی باران کردن

دوستی با عطش تابستان

مهربانی به بهاران کردن

نفسی بیش نبود!

دیگر از عشق مگو

خاطرات کهن جانم را

اثر آنچه که از دور زمان مانده به جا

خوابهای زیبا؛ یادمان شبها

همه را با تاریخ

یک به یک با قلم سرد وسیاه

ثبتدر دفتر خاکستری خود کردم

تا بخوانند مرا ؛ تا بدانند مرا

دیگر از عشق مگو؛ عشق بلاست

عشق مخصوص خداست

دیگر از عشق مگو

دیگر از عشق مگو

عشق از آن خداست

دارم میرم؛ نگو نرو! هوا هوای رفتنه

هر چی بوده تموم شده! چاره ی ما گذشتنه

دارم میرم تا سرنوشت مارا به بازی نگیره

خوب میدونم این عاشقی از یاد هر دومون میره!

دارم میرم؛ نگو نرو! دارم میرم نگو بمون!

وقت خداحافظیه ؛ قصه ی عاشقی نخون

تو را خدااا گریه نکن؛ غصه ی رفتن و نخور

بهتره که تموم کنیم؛ تو هم دل و ازم ببر!

یام میاد روزی رو که ما دوتا دل داده بودیم

اما حالا می خندم و میگم چقدر ساده بودیم.

یادم میاد روزی رو که پر میکشیدیم واسه هم

اما حالا نشسته جاش یه عالمه غصه وغم!

شاید دیگه نبینمت!

شاید نگاه آخره!

چشمای بی گناه تو آتیش به جونم میزنه!

سادگی اشتباه ماست!

گناه ما دل بستنه!

جدایی سرنوشت ماست؛ تنهایی تقدیر منه!!!!!!